Στι? 12 Ιουν?ου του 1965 ?να βρετανικ? συγκρ?τημα ποπ κυκλοφορο?σε ?να τραγο?δι, που ?μω? δεν ?πειθε του? δ?ο κ?ριου? συντελεστ?? του, οι οπο?οι ?πειτα απ? πολλ?? παλινωδ?ε? και μετατροπ?? τελικ? δ?χθηκαν να το ηχογραφ?σουν. Και το τραγο?δι εκε?νο, με το εμβληματικ? ?ριφ? τη? κιθ?ρα? και τον αφοριστικ? του στ?χο ?I can’t get no satisfaction…? (δεν μπορ? να ικανοποιηθ? με τ?ποτα) χαρακτ?ρισε μ?α ολ?κληρη γενι? κι ?γινε ?να απ? τα κομμ?τια-μ?θο? στην ιστορ?α τη? παγκ?σμια? μουσικ??.

Ναι, το συγκρ?τημα ε?ναι οι Rolling Stones και ο δημιουργ?? του, ο πρ?το? κιθαρ?στα? του Κιθ Ρ?τσαρντ?, το δημιο?ργησε τυχα?α 54 χρ?νια πριν, επιστρ?φοντα? εξουθενωμ?νο? στο ξενοδοχε?ο του ?πειτα απ? μ?α συναυλ?α στη Φλ?ριντα των ΗΠΑ. Δεν τον κρατο?σαν, ?μω? ?πρεπε να κ?νει πρ?τα κ?τι, να δουλ?ψει μ?α μελωδ?α, που του ε?χε καρφωθε? στο μυαλ?. ?Το θα?μα ?ταν ?τι εκε?νο το μαγνητ?φωνο Philips ?μεινε ανοικτ? να καταγρ?φει. Ξαναγ?ρισα π?σω την ταιν?α και ?ταν δ?ο λεπτ? του κομματιο? και μετ? ?λλα 40′ με εμ?να να ροχαλ?ζω?, διηγε?ται ο ?διο?.

Ο Ρ?τσαρντ? ?ταν τ?τε 21 ετ?ν και ε?χε μ?νο ?να π?θο?, τα μπλουζ και ?να ε?δωλο, τον Τσ?κ Μπ?ρι. Εκε?νο το βρ?δυ δεν γν?ριζε πω? ε?χε δημιουργ?σει μ?α απ? τι? μεγαλ?τερε? επιτυχ?ε? στο μουσικ? στερ?ωμα, ο?τε καν ?να απλ? ?σινγκλ?. Ακ?μη κι ο ?διο? δεν ε?χε πεισθε? ?τι εκε?νη η φρ?ση, που ξεπ?δησε σαν απ?ηχο? του τραγουδιο? 30 Days του Τσακ Μπ?ρι, θα μπορο?σε να ?χει κ?ποιο μ?λλον. Την επομ?νη, ο Ρ?τσαρντ? ?δειξε στον συνομ?λικ? του τραγουδιστ? του συγκροτ?ματο?, Μικ Τζ?γκερ, το τραγο?δι, ο οπο?ο? κουν?ντα? το κεφ?λι του, συνα?νεσε να το δουλ?ψουν, αλλ? χωρ?? μεγ?λη πεπο?θηση για το τελικ? αποτ?λεσμα. Ο αρχικ?? στ?χο? I don’t get no satisfaction, ?γινε I can’t get no satisfaction, και οι υπ?λοιποι στ?χοι ?ρχισαν να ρ?ουν αβ?αστα στο μυαλ? του?, δ?πλα στην πισ?να του Jack Tar Harrison Hotel, με τη σκληρ? γλ?σσα του? και τι? προκλητικ?? εικ?νε? που περιγρ?φουν. Ε?ναι στ?χοι που εκφρ?ζουν απ?λυτα την εικ?να των Stones το μακριν? 1965: νεαρο? επαναστ?τε?, με μεγ?λο μουσικ? ταλ?ντο και τ?ση για να δημιουργο?ν προβλ?ματα. Ο Τζ?γκερ ε?χε αποδεχθε? τον ρ?λο του κοινωνικο? σχολιαστ?, εν?ντια στου? περιορισμο?? τη? κοινων?α?, στι? επιταγ?? του καταναλωτισμο?, τα στερε?τυπα τη? διαφ?μιση?. Εμπν?εται απ? την αδυσ?πητη κριτικ? του Μπομπ Ντ?λαν, αλλ? ο λ?γο? του δεν μοι?ζει με την πο?ηση και τη δι?νοια του Αμερικανο? τραγουδοποιο?, ε?ναι πιο ?μεσο? και χυδα?ο? συχν?, κατορθ?νει ?μω? να συνεγε?ρει εκατομμ?ρια ν?ου? που συμμερ?ζονται το ανικανοπο?ητ? του, που πιστε?ουν ακο?γοντ?? το π?? ?χει γραφτε? γι’ αυτο?? και ταυτ?ζονται απ?λυτα : ?δεν μπορ? να βρω ικανοπο?ηση πουθεν?…?

Κι ?μω? ο Ρ?τσαρντ? δεν ?ταν ευχαριστημ?νο?. Αυτ?? οι τρει? επαναλαμβαν?μενε? ν?τε?, εκε?νο το ριφ που ανεβοκατεβα?νει…?σω? να πρ?πει να παρεμβ?λλονται διαλε?μματα, ?πω? κ?νει ο ?τι? Ρ?ντινγκ, να μην ε?ναι συνεχ?μενα. Ε?ναι ακ?μη αναποφ?σιστο?. Το ηχογραφε? πολλ?? φορ??, πρ?τα το Chess Studios του Σικ?γου, μετ? στα στο?ντιο τη? Rca στο Λο? ?ντζελε?, ?μω? ?πω? λ?νε και οι στ?χοι του ?δεν μπορε? να βρει ικανοπο?ηση? απ? το αποτ?λεσμα. Κ?τι του λε?πει. Ξαφνικ?, η λ?ση ?ρχεται απ? κ?ποιον απ? μηχαν?? θε?: ο πιαν?στα? ?αν Στιο?αρτ φ?ρνει και του προτε?νει, ?θελ? του, μ?α ν?α εφε?ρεση. Ε?ναι το μαγικ? κουτ? του ?φαζ? (Maestro Fuzz-Tone) τη? Gibson. Ο Ρ?τσαρντ?, που π?ντοτε δεν π?στευε στα διαβολικ? το?τα μηχαν?ματα τη? τεχνολογ?α?, ?ε?ναι σαν να β?ζει? ?να γ…παιδ? μ?σα σε ?να ζαχαροπλαστε?ο? ?λεγε, το δοκιμ?ζει και το distortion αλλ?ζει τα π?ντα! Πλ?ον, δεν λε?πει τ?ποτα απ? το κομμ?τι. ?λη η μπ?ντα χτ?ζει τον ?χο γ?ρω απ? τη μελωδ?α αυτ? και πλ?ον απ? εκε?νη τη στιγμ? και μετ?, η μο?ρα των Stones δεν θα ε?ναι πια η ?δια.

Αλλ? και π?λι ο Ρ?τσαρντ? ?χει αμφιβολ?ε?. Πω? μπορε? ?να κομμ?τι που προ?κυψε απ? το ροχαλητ? του να γ?νει επιτυχ?α; Αποφασ?ζουν να ψηφ?σουν για το ε?ν θα το κυκλοφορ?σουν, ο ?διο? κι οι Τζ?γκερ ε?ναι αντ?θετοι, ?μω? τα ?λλα τρ?α μ?λη του γκρουπ, ο δε?τερο?, αλλ? ανταγωνιστικ?? στα σ?λα, κιθαρ?στα? Μπρ?ιαν Τζ?ουν?, που και αυτ?? δεν ?ταν αρχικ? ενθουσιασμ?νο? γιατ? ?υπ?ρχε πολ? Κιθ Ρ?τσαρντ? σε αυτ? το τραγο?δι?, ο μπασ?στα? Μπιλ Γου?ιμαν και ο ντρ?μερ Τσ?ρλι Γου?τ? τελικ? ψηφ?ζουν υπ?ρ και τελικ? το 45?ρι με το Satisfaction κυκλοφορε? και συναρπ?ζει ?λον τον κ?σμο –και συνεχ?ζει να ενθουσι?ζει ακ?μη τι? νε?τερε? γενι??, που εξακολουθο?ν να ταυτ?ζονται με του? στ?χου?, το πνε?μα του, το διαβολεμ?νο ?ριφ? του.

Μ?λιστα, κανε?? δεν μπορε? να μετρ?σει τι? διασκευ?? του απ? ?λλου?, μεγ?λου?, καλλιτ?χνε? του μουσικο? στερε?ματο?. Απ? του? εναλλακτικο?? Residents και Devo, ?σαμε τη μεγαλει?δη εκτ?λεσ? του απ? την Αρ?θα Φρ?νκλιν. Ακ?μη και ο ?τι? Ρ?ντινγκ το τραγο?δησε, κανε?? ?μω? με τον τρ?πο που το εκτ?λεσαν εκε?να τα π?ντε 20χρονα παιδι?. Ο?τε και ο μεγ?λο? σνομπ τη? ροκ μουσικ??, που κοιτο?σε ?λου? αφ’ υψηλο?, λ?γω τη? καλ?τερη? μουσικ?? του κατ?ρτιση?, ο τρισμ?γιστο? Φρανκ Ζ?πα χρησιμοπο?ησε εκε?νο το ?ριφ? εντ?σσοντ?? στο Hungry Freaks, Daddy του πρωτ?λειου ?λμπουμ του Freak Out! Το 1966.

Πεν?ντα τ?σσερα χρ?νια μετ? κι εκατοντ?δε? τραγο?δια που ακολο?θησαν, οι Rolling Stones ε?ναι ακ?μη εδ?, πιο γερασμ?νοι, λιγ?τερο πειστικο?, αλλ? δεν το β?ζουν κ?τω. Μοι?ζει να μην ?χουν βρει ακ?μη αρκετ? ικανοπο?ηση απ? τα πρ?γματα του κ?σμου. Και κ?θε φορ? κλε?νουν τι? συναυλ?ε? του με εκε?νο το τραγο?δι που ?χει γ?νει το σ?μβολ? του? και χαρακτηρ?ζει την αλ?τρωτη κατ?σταση των εφ?βων σε ?λε? τι? εποχ??: ?I can’t get no satisfaction?. Κι ?μω?, ακ?μη μοι?ζει ?ω? σ?μερα να απηχο?ν τα λ?για του Ρ?τσαρντ?: ?Κατ?ρα, λε?πει ακ?μη κ?τι, κ?τι του λε?πει, ε?ν εξαρτι?ταν απ? εμ?να προσωπικ?, δεν θα κυκλοφορο?σα αυτ? τη βλακε?α?.

Πηγ?: ΑΠΕ-ΜΠΕ